Column Roy Boeve:

Dialoog Hermen van der Wal en Roy Boeve.

Puntgaaf lopen we erbij, suède bordeelsluipers, colbert en een geruite shawl om het af te maken. Schijnbaar klaar om van een goede fruitige rode wijn te gaan genieten, ware het niet dat het plan ons leidde naar de ijsbaan.

Column Roy Boeve:

Na afloop van de wedstrijd, waar weer een teleurstellende opkomst was, loop ik naar bar en bestel een koffie voor mezelf. Terwijl de barista mijn koffie staat te maken komt er een grijze goedlachse man naast mij staan.

Column Roy Boeve

Op 25 september 2011 zal de armageddon van het skeeleren geschieden, het einde der tijden zal zich voltrekken. Het is de dag des oordeels voor het vaderlandse skeeleren. De laatste overgeblevene uit het tijdperk van echte skeeleraars zal er mee ophouden, slechts inline skaters zullen overblijven. 

Er was eens een wedstrijd. Zelf deed ik niet mee, dus had ik mooi de tijd om te observeren, om te kijken wat anderen aan het doen waren. Gelukkig zat ik moederziel alleen, zodat mij de rust en de ruimte werd gegund om dit op een deugdelijke manier te doen.

Zie hem daar staan. Hij heeft gewonnen, is de beste. Onoverwinnelijk was hij vandaag, het antoniem van verliezen. Jarenlang trainde hij. Wind, zon en regen trotseerde hij alle dagen van de kalender. Velen lachten hem uit, maakten grappen over zijn ideaal, waren verbaad. Met het hoofd schuddend van ongeloof spraken ze tot elkaar. Kijk die dwaas weer gaan. Ongeloof. Maar ongeloof was iets wat hij zelf niet kende. Ongeloof was een mythe, ongeloof was  geen optie.